வேலி தாண்டிய வெள்ளாடு…

‘சார் அடிக்காதீங்க சார்… இனிமே போக மாட்டேன் சார்…’ சுளீரென்ற பிரம்படி பட்டு கை வேதனித்தது.

‘சாருக்கு சினிமா சூட்டிங் கேக்குதோ… புள்ள நல்லா வரணுமேன்னு சொல்லி உங்கப்பா உன்னய  பள்ளிகூடத்துக்கு அனுப்பிவச்சா   ஐயா  கட்டடிச்சுட்டு  சினிமா சூட்டிங் பாக்க போவீங்களோ..’   மணி வாத்தியாரின் அடுத்த அடி இடி போல் கைகளில் இறங்கியது. ‘நாளக்கி உங்க அப்பாவை கூட்டிகிட்டுத்தான் பள்ளிகூடத்துக்கு நீ வர…’ என்று அடுத்த அடி என் கைகளில் விழுந்தபோது எனக்கு வலிக்கவில்லை. ஏனென்றால் என் அப்பாவை நினைத்த போது மணிவாத்தியாரின் பிரம்படி எனக்கு ஒன்றுமில்லை.  

அன்பு என்ற சொல் என்பதே என்அப்பாவுக்கு தெரியாது.  அவர் காவல் துறையிலே இருந்ததினால்  என்னவோ என்னை  எப்போதும் குற்றவாளியாகவே  பார்ப்பவர்.  நான்  ஒவ்வொரு முறையும்  அப்பாவின் அன்புக்கு ஆளாகும் போது  ஊரில் உள்ளவர்கள்   ‘ரொம்ப கண்டிச்சு புள்ளய வளக்கிறார்’ என்று சொல்வார்கள். இந்த இடத்தில் நீங்கள் நினைப்பது  எனக்கு புரிகிறது.   உண்மைதான் எனக்கு தாயில்லை.  சினிமாவில் காண்பிக்கின்றது  போலவே  எனக்கு சித்தி  உண்டு.   ஹ்ம்…   விடுங்க…  விஷயத்திற்க்கு வருவோம்…

பள்ளியில் நடந்தவைகெல்லாம் காரணம் நாரா என்கின்ற நாராயணன்தான். நான் காலையில் பள்ளி வந்ததுமே நாரா  ஓடி என்னிடம் வந்து ‘ பாரதி உனக்கு விஷயம் தெரியுமா.. நம்ம ஊரில சூட்டிங் நடக்கப்போதாம்..’   என்றான் மூச்சிரைக்க. அன்று எங்களூரில் மலைக்குன்றின் அடிவாரத்தில் சினிமா படபிடிப்பு ஏற்பாடாகியிருந்தது.  நானும் நாராவும்  திட்டமிட்டோம். மதிய உணவு இடைவேளையின்போது படபிடிப்புக்கு சென்றோம். கூட்டாமாயிருந்தது. நாரா ஒரு பெரிய பாறையின் மேலேறி ‘ இங்கிருந்து பாத்தா நல்லா தெரியுது’ என்றான்.  நானும் பாறையின் மேலே ஏறி நின்று பார்த்தேன்.   

ஒரு வண்ணக்குடைக்குள்  ஒரு   நடிகை   கண்ணாடியை பார்த்து தன்  தலைமுடியை சரிசெய்து கொண்டிருந்தாள். (குடை மற்றும் கண்ணாடி பிடிக்க  ஒரு ஆள்)  மஞ்சள் துண்டு சுற்றி கிரேனின் மேல்  நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த கேமரா. கிரேனுக்கு கீழே சில பேர் நின்று ஏதோ பேசிகொண்டிருந்தார்கள். சில ஆட்கள் வெள்ளி சரிகை ஒட்டிய தட்டியை ஆங்காங்கே பிடித்திருந்தார்கள். பக்கத்தில்  உள்ள ஒருவர் ‘அவங்கதான் நடிகை ஷோபா..’  என்று வண்ணக்குடைக்குள்  இருந்த நடிகையைப்பார்த்து சொன்னார். 

தொப்பி போட்டிருந்தவரின் (டைரக்டர் என்று பின்னால் தெரிந்தது)  சைலன்ஸ் என்ற அதட்டலுக்கு பிறகு படபிடிப்பு ஆரம்பமானது.  அங்கேயிருந்த ஒரு பாறைக்குபின்னாலிருந்து  ஒரு பெண்  ஓடி வந்து விழுவது போன்ற காட்சி.  இரண்டு  முறை காட்சி சரியாக வாரதால்  மூன்றாவது முறையாக ஷோபா  விழ தயாராகி  கொண்டிருந்தார். நாரா நேரமாகிவிட்டது வா போகலாம் என்றான். நானோ சற்று இரு இன்னும் ஒரு முறை  பார்த்துவிட்டு போகலாம் என்று படபிடிப்புடன் ஐக்கியமானேன்.  இம்முறை சரியாக விழுந்த ஷோபாவை படபிடிப்பில் உள்ளவர்கள் கைதட்டி பாராட்டினார்கள். அடுத்த கட்ட படபிடிப்பு நாங்கள் நின்ற பாறையின் அருகிலேயே.. இம்முறை  நான்  பாறையின்  விளம்பில் அமர்ந்தே விட்டேன்.   சிறிது நேரம் கழித்து சட்டென பள்ளியின் ஞாபகம் வந்தது. திரும்பி பார்த்தேன் நாராவை காணவில்லை.

அதற்க்கு பின் பள்ளியில் நடந்தது தான் உங்களுக்கு  தெரியுமே.   பிரச்சினை  என்னவென்றால்  இந்த  விஷயத்தை  என் அப்பாவிடம் சொல்லி  அவரை பள்ளிக்கு கூட்டி வருவது என்பதை விட நான் பாழும் கிணற்றில் விழுவதே மேல்.  இந்நேரம் தகவல் சித்தியை எட்டியிருக்கும். அவர்களும் என்னை எதிர்நோக்கி தயாராக இருப்பார்கள். என்னையறியாமல் என் கால்கள் படபிடிப்பு நடக்கும் இடத்திற்க்கு  என்னை அழைத்துச்சென்றன.

படபிடிப்பு முடிந்து எல்லோரும் புறப்பட  ஆயத்தமாகிகொண்டிருந்தார்கள்.  படபிடிப்பு சாதனங்கள் இரு வண்டிகளில் ஏற்றப்பட்டு கொண்டிருந்தன. ஒரு சிலர்  சிற்றுண்டி அருந்திகொண்டிருந்தார்கள்.  நான் ஒரு சிறு பாறையின் மேல் அமர்ந்தேன். மனதில் எண்ண ஓட்டங்கள். (வீட்டுக்கு போ… இல்லைபோகதே…) என் மனம் நிலையில்லாதிருந்தது. அப்போது ஒரு குரல் என்னைத்தொட்டது.   ‘சாப்பிடறியா தம்பி..’ மதியம் நான் பார்த்தவர்களிளல் வெள்ளி சரிகை ஒட்டிய தட்டியை என் அருகில் நின்று  பிடித்துக்கொண்டிருந்தவர்தான்  என்  முன்னால் ஒரு பொட்டலத்தை நீட்டினார்.  நான்  பொட்டலத்தை வாங்கி பிரித்தேன்.

சாப்பிட்டு விட்டு நிமிர்ந்தபோது அவர் புகைத்துக்கொண்டிருந்தார்.  வானம் இருள் சூழ ஆரம்பித்தது.  நான் தெளிந்தேன். இனி வீட்டுக்கு போவதில்லை என்று முடிவுசெய்து மெல்ல நடந்தேன்.   படபிடிப்பு சாதனங்கள் ஏற்றப்பட்ட வண்டி மெதுவாக புறப்பட தயாரானது.  எனக்குள் ஒரு மின்னல்.  ஊர்ந்த நிலையில் உள்ள வண்டி என்னை  நெருங்கியதும் நான் சட்டென்று வண்டியின் பின்னால் ஏறி உள்ளே  ஏதோ ஒரு சாதனத்தின் மேல் அமர்ந்தேன்..  மெதுவாக மூச்சு விட்டு நிதானமாக வண்டிக்குள் நோட்டமிட்டேன்.  ஒவ்வொரு காட்சிக்கும் கேமிராவின் முன் தட்டுகின்ற கிளாப்பலகை என் அருகில். அதை எடுத்துப்பார்த்தேன். அதில் படத்தின் பெயர் எழுதியிருந்தது. மெதுவாக படித்தேன்.  ‘‘ வேலி தாண்டிய வெள்ளாடு…’’

Advertisements
Published in: on ஜனவரி 12, 2010 at 1:24 பிப  பின்னூட்டமொன்றை இடுங்கள்  

The URI to TrackBack this entry is: https://ksurendran.wordpress.com/2010/01/12/%e0%ae%b5%e0%af%87%e0%ae%b2%e0%ae%bf-%e0%ae%a4%e0%ae%be%e0%ae%a3%e0%af%8d%e0%ae%9f%e0%ae%bf%e0%ae%af-%e0%ae%b5%e0%af%86%e0%ae%b3%e0%af%8d%e0%ae%b3%e0%ae%be%e0%ae%9f%e0%af%81/trackback/

RSS feed for comments on this post.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

Travel Twosome

உங்களுக்காக...

பேயோன்

@ThePayon ~ twitter.com/thepayon

Welcome to Sramakrishnan

உங்களுக்காக...

Charuonline

உங்களுக்காக...

%d bloggers like this: