தூத்துக்குடி…3

குளித்து முடித்திருந்தோம். காலைபொழுது மெல்ல வேகமெடுத்திருந்தது.  குளித்திருந்தாலும்  கண்கள்  தூக்கத்திற்காக ஏங்கின.  நண்பனை விரட்டினேன். ‘சீக்கிரமா ரெடியாகு.. எல்லோரும் நிச்சயத்திற்க்கு வந்திருப்பார்கள்’ என்றேன். அவனோ மெதுவாக ‘வாட் அபொவ்ட் மை ப்ரேக்பாஃஸ்ட்’ என்றான்.  காலை உணவே எனக்கு மறந்துவிட்டிருந்தது. ‘சரி.. வெளியில் முடித்துக்கொள்ளலாம்.. வேகமாக கிளம்பு’  என்றேன். அறையை பூட்டிவிட்டு லிப்டின் வழியாக வரவேற்பை அடைந்தோம்.  வரவேற்பாளரிடம் ‘இங்கே   ப்ரேக்பாஃஸ்ட் கிடைக்குமா’ என்றேன். என்னை அவர்(ள்) மேலும் கீழும் பார்த்துவிட்டு ‘பர்ஸ்ட் புளோரில் ரெஸ்டாரண்ட் இருக்கு’ என்று அடுத்த அழைப்பில் மூழ்கினார்(ள்). மீண்டும் லிப்ட. ரெஸ்டாரண்ட் அமைதியாயிருந்தது.  ஒரு மேசையைச்சுற்றி  ஒரு குடும்பமே  உட்கார்ந்து கதைத்துக்கொண்டிருந்தது. அமர்ந்தோம்.  நண்பன் ‘அங்கே பார்’ ஜன்னலுக்கு வெளியே கைகாட்டினான். பார்த்துவிட்டு ‘என்ன’ என்றேன். ‘நன்றாக உற்றுப்பார்’ என்றான் திருவிளையாடல் சிவாஜி போல.  பார்த்தேன்.  அவன் எண்ணம் புரிந்தது. ரெஸ்டாரன்டின் நேரெதிர் பகுதி அடுக்கடுக்காக கட்டப்பட்டிருந்ததது.  அதன் கீழ் தளத்தில் BAR  என்று அழகாக பொறிக்கப்பட்டிருந்தது.

‘என்ன’ என்றேன் வடிவேலுவிடம் கேட்க்கும் கோவைசரளாவாக.  அவனும் ‘சும்மா’ என்றான்.  ஆறிப்போன இட்டலியும் சூடான சாம்பாரும் வந்தது. (பின்னே10.30மணிக்கு என்ன கிடைக்கும்)  உணர்வின்றி சாப்பிட்டோம். மீண்டும் மாப்பிள்ளையிடமிருந்து அழைப்பு. இம்முறை நண்பன் ‘இதோ கிளம்பிட்டோம்’.

எங்களுக்காக நண்பர்கள் குழாம் வெளியே காத்திருந்தனர்.  அனைவருக்கும் காலை (மதிய) வணக்கம் சொல்லிவிட்டு அனைவரும் சேர்ந்து நின்று ஒரு க்ளிக்.  பின் வேகமான நடை. நாங்கள் தங்கியிருந்த ஒட்டலின் அருகிலேயே மற்றொரு ஓட்டலில் நிச்சயம் ஏற்பாடாகியிருந்தது.  உள்ளே நுழைந்தோம். அதற்க்குமுன் ஒரு விஷயத்தை உங்களிடம் சொல்லியாக வேண்டும். மணமக்கள் கிருத்துவர்கள் என்பதால் திருமணம் கிருத்துவ முறைப்படி நடக்க ஏற்பாடாகியிருந்தது.   நிச்சயம் என்பதால்  உறவினர் கூட்டமே அதிகமாய் இருந்தது.  விழா ஏற்கனவே ஆரம்பமாகியிருந்தது. இருக்கையை தேடிபிடித்து அமர்ந்தோம்.   வெள்ளை அங்கியணிந்த பாதிரியார் கல்வாரி மலைமீது கள்வர்களின் நடுவிலே சிலுவையில் அறையபட்ட யேசுவின் பரிசுத்த நாமத்தினாலே மணமக்களை வாழ்த்திக்கொண்டிருந்தார்.  நண்பனோ மெதுவாக ‘எப்ப முடியும்’  என வினவினான். ‘ஏன்… இப்பத்தானே வந்தோம்’ என்றேன்.  ‘அதுகில்ல… நிச்சயம் முடிஞ்ச பிறகு எப்படியும் பிரியாணி உண்டுன்னு நெனக்கிறேன்… அதுக்குள்ள வெளியிலபோய் ஒரு கட்டிங் போட்டா தேவல…’ நான் நினைத்ததை அவன் சொல்லிவிட்டபடியால் உடனே சம்மதித்தால் நம்மேல் சந்தேகம் வந்துவிடும் என்று ‘கொஞ்ச நேரம் பொறு.. மாப்பிள்ளை ரிலீஸாகட்டும்.. அட்டண்டன்ஸ் போட்டுட்டு போயிருவோம் என்றேன்.  ஆனால் கர்த்தர் வேறுமாதிரி நினைத்திருக்கிறார் என்று அப்போது எனக்கு தெரியவில்லை…

….. பயணம் தொடரும்

Advertisements
Published in: on பிப்ரவரி 10, 2010 at 12:58 பிப  பின்னூட்டமொன்றை இடுங்கள்  

The URI to TrackBack this entry is: https://ksurendran.wordpress.com/2010/02/10/%e0%ae%a4%e0%af%82%e0%ae%a4%e0%af%8d%e0%ae%a4%e0%af%81%e0%ae%95%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%af%81%e0%ae%9f%e0%ae%bf-3/trackback/

RSS feed for comments on this post.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

Travel Twosome

உங்களுக்காக...

பேயோன்

@ThePayon ~ twitter.com/thepayon

Welcome to Sramakrishnan

உங்களுக்காக...

Charuonline

உங்களுக்காக...

%d bloggers like this: