இராமேஸ்வரம்…

பிப்ரவரி 26ஆம் தேதி மாலை தாம்பரத்திலிருந்து சென்னை இராமேஸ்வரம் சேது எக்ஸ்பிரசில் என் பயணம்.  எஸ் 3 கோச்சில் என் மனைவி மற்றும் மகள் எக்மோரிலிருந்தே புறப்பட்டு வருவதால் வண்டியின் வருகைக்காக ஆவலோடு காத்திருந்தேன்.  வண்டி சரியாக 5.30 மணிக்கு தாம்பரம் வந்தது. என் மனைவியின் புன்னகையோடும் மகளின் அழைப்போடும் வண்டியில் ஏறி என் இருக்கையில் அமர்ந்தேன். முன்னிருக்கையில் இளைஞர் ஒருவர் ஆவியோடு உறவாடிக்கொண்டிருந்தார் (இங்கே ஆ.வி., என்று போட்டிருக்க வேண்டுமோ). எதிரே ஒரு அம்மா ‘ டிடி வந்தா பாத்துக்கலாம்.. நீ ஒண்ணும் கவலப்பபடாத’ என்று தன் அருகில் உள்ள பெண்ணோடு அளாவளாவிக்கொண்டிருந்தார்.   நான் அப்போதுதான் கவனித்தேன். அந்த அம்மாவின் அருகில் உள்ள பெண் சற்றே மிரட்ச்சியோடிருந்தார்.  கூடவே இரண்டு ஆண்குழந்தைகள் பள்ளி சீருடையோடு(ஏதோ அவசரம் போலிருக்கிறது).  நான் அவர்களை பார்ப்பதை பார்த்துவிட்ட அந்த அம்மா ‘சார் இத கொஞ்சம் பாருங்க என்று டிக்கட்டை எடுத்து நீட்டினார்.. டிக்கட்டை நான் வாங்குவதற்க்குள் அது என் மனைவியின் கைகளுக்குச் சென்றது.  ‘வெயிட்டிங் லிஸ்ட் 75.  கஷ்டம்தான். இன்னேரம் யாராவது பல்கா கேன்சல் பண்ணியிருந்தாங்கன்னா இவங்களுக்கு  கன்பாம் ஆகியிருக்கும். எதுக்கும் டிடி வந்ததும் கேட்டுறலாம்’ என்றாள் என் மனைவி (இரயில்வேயில் பணிபரிகிறாள்(ர்). அந்தம்மாவும் ‘ஆமாம் ஸிஸ்டர் நீங்க கொஞ்சம் பேசிபாருங்களேன்.. பரமக்குடிவரைக்கும் இந்த குழந்தகளை வச்சுக்கிட்டு போகணுமாம்..’ என்றாள். ‘நீங்க’ என்றேன் நான்.  ‘ராம்நாட்.. இந்தப்பொண்ணு குந்தைகளோட கையில் டிக்கட்ட வச்சிக்கிட்டு ஸ்டேஷன்ல முழிச்சிக்கிட்டுருந்துச்சு.. ஏதோ அவசரம் போல.. நான்தான் என்கூட ஏத்திக்கிட்டேன்’ என்று அந்த அம்மா சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே டிடி வந்துவிட்டார்.

திக்கற்றவர்களுக்கு தெய்வம் துணை என்பார்கள். தெய்வம் கைவிடவில்லை.  அந்த பெண்ணுக்கு சீட்/பெர்த் கன்பார்ம் ஆகியிருந்தது எஸ் 8 கோச்சில்.  இம்முறை ஆ.வி. நண்பர் உதவினார்.  அவர் இருக்கையையும் பெர்த்தையும் அந்த பெண்ணுக்குத்தந்துவிட்டு எஸ் 8 கோச்சுக்கு தன் உடமைகளை எடுத்துக்கொண்டு நடந்தார்.  அந்த அம்மாள் மிகுந்த சந்தோஷமடைந்தாள். இரவு உணவை முடித்துக்கொண்டு என் பெர்த்தில் ஏறி  கிடந்தேன்.  சிறிது நேரத்தில்  என் மனைவியும் மகளும் நன்றாக உறங்கிவிட்டிருந்தார்கள்.  எனக்கு உறக்கம் வரவில்லை.  அந்த அம்மாவின் முகத்தைப்பார்த்தேன். அமைதியாக உறங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். நல்லார் ஒருவர் உளரேல் அவர் பொருட்டு எல்லலோர்க்கும் பெய்யும் மழை.. மெல்ல கண்ணை மூடினேன். 

யாரோ என்னை எழுப்புவது போலிருந்தது.  திடுக்கிட்டு விழித்தேன். யாருமில்லை. அந்த அம்மாவும் அந்தப் பெண்ணும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.  ‘தினமும் குடிச்சிட்டு வந்து ஒரேத்தொல்லை.. இப்ப மலேசியாவில இருக்காரு.. வேளச்சேரியில எங்க அண்ணன் வீட்டில   இருக்கேன்.. ஊருல வேண்டியவங்க தவறிட்டாங்க.. ’ துண்டு துண்டாக வார்த்தைகள் காதில் விழுந்தன.  சிறிது நேரத்தில் பரமக்குடி வந்துவிட்டிருந்தது.  குழந்தைகளுடன் அந்தப்பெண் இறங்கினாள்.  மணியைப்பார்த்தேன்.  அதிகாலை 2.30. நான் மெல்ல பெர்த்திலிருந்து இறங்கி வாயிலை அடைந்தேன்.  தூரத்தில் மின்சார கம்பத்தின் ஒளியில் அந்தப்பெண் இரு குழந்தைகளின் கையைப்பிடித்து வேகமாக நடந்து சென்று மறைவது தெரிந்தது.

வண்டி புறப்பட்டது.   நான் என் பர்த்தில் ஏறாமல்  கீழே இருக்கையில் குனிந்து அமர்ந்து கொண்டேன். வண்டி போய்க்கொண்டிருந்தது. ‘என்ன தம்பி தூக்கம் வரலியா’ என்று அந்தம்மா எழுந்தார்கள்.  ‘இல்ல… அவங்க கிளம்பிட்டாங்க போல இருக்கே’ என்றேன். ‘ஆமா தம்பி.. என்ன குடும்ப கஷ்டமோ.. பாவம்.. இருக்கிறவனுக்கு இல்லாத குறை.. இல்லாதவனுக்கு எல்லாமே குறை’  என்று கூறிக்கொண்டே ‘ராம்நாட் ஸ்டேஷன் வருது தம்பி.. நான் முன்னாடி போய்க்கிறேன்’ என்று அவருடைய பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு முன்னே நடக்க ஆரம்பித்தார்.  நான் மெல்ல கண்ணயர்ந்தேன்.

 ‘என்னங்க ஸ்டேஷன் வந்துருச்சி.. எந்திரிங்க..’ மனைவி.  எழுந்தேன்.  நான் என்மகளை எடுத்துக்கொள்ள என் மனைவி பெட்டியை உருட்டியபடியே ராமேஸ்வரம் ஸ்டேஷனின் பிளாட்பாரத்தில்  காலை 4.30 மணியளவில் நடந்தோம். ஆலமரத்தின் அடியில் இராமேஸ்வரம் என்ற ரெயில்வேயின் மஞ்சள் போர்ட் எங்களை வரவேற்றது (டெட் என்ட்).  ஸ்டேஷனுக்கு அருகிலேயே ஓய்வறை ஏற்கனவே ஏற்பாடாகியிருந்ததால் நேராகப்போய் சாவியை வாங்கிக்கொண்டு எங்களுக்குண்டான அறையை அடைந்தோம்.  முகம் கழுவினேன்.  நீர் ஒரே உப்புகரித்தது (கடலில் இருந்து நேரிடையாக  ரூமுக்கு கனெக்க்ஷன் போல).  எங்களுக்கு காலையில் 8மணிக்குத்தான் புறப்பாடு என்பதால் கட்டிலில் விழுந்தேன்.

மீண்டும் ஒரு  முறை விழித்தெழுந்தேன்.  வேகமாக நீராடி (அதே உப்பு நீரில்தான்)  கோவிலுக்குப்புறப்பட்டோம்.  ஆட்டோ ஓடி(ஆடி)க்கொண்டிருந்தது.  வீதியெங்கும் வாசம் (புரிந்து கொள்க).  கோவிலின் அருகேயுள்ள கடற்க்கரையை அடைந்தோம். கடற்கைரையைச்சுற்றி வேதவிற்ப்பன்னர்களின் மந்திர ஓசை. சில போர் கூட்டமாக  தத்தம் மூதாதயருக்கு பிண்டம் வைத்துக்கொண்டிருந்தனர்.  மிகுதியாக வடமாநிலத்தவர்களை காணமுடிந்ததது.  பலர் கடலில் மூழ்கி தத்தம் பாவங்களை கழுவிக்கொண்டிருந்தார்கள் (கடலை யார் கழுவுவது என்று கேட்குமளவிற்க்கு கடற்கரை அசுத்தமாயிருந்தது). தூரத்தில் படகுகள் வரிசையாக காணப்பட்டன.  கடலில் பல படகுகளை காணமுடிந்தது.  இன்று கடலுக்கு புறப்பாடு என்று யாரோ யரிரிடத்திலோ கூறியதை கேட்டேன்.  சிலோன்காரன் குண்டுபடாமல் இவர்கள் நல்லபடியாக திரும்பவேண்டும் என வேண்டிக்கொண்டு கோவிலை நோக்கி நடந்தேன்.

வருவேன்…

 

Advertisements
Published in: on மார்ச் 1, 2010 at 12:12 பிப  பின்னூட்டமொன்றை இடுங்கள்  

The URI to TrackBack this entry is: https://ksurendran.wordpress.com/2010/03/01/%e0%ae%87%e0%ae%b0%e0%ae%be%e0%ae%ae%e0%af%87%e0%ae%b8%e0%af%8d%e0%ae%b5%e0%ae%b0%e0%ae%ae%e0%af%8d/trackback/

RSS feed for comments on this post.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

Travel Twosome

உங்களுக்காக...

பேயோன்

@ThePayon ~ twitter.com/thepayon

Welcome to Sramakrishnan

உங்களுக்காக...

Charuonline

உங்களுக்காக...

%d bloggers like this: