இசைக்கலைஞன் என்ஆசைகளாயிரம்… 3

கதவைத்திறந்தான். ‘வா மாப்ள.. உள்ளே வா’ என்றான். வந்த மாப்பிள்ளையின் வயதோ ஒரு ஐம்பது இருக்கும். நீளமான தாடி. நெற்றியில் வட்டப்பொட்டு. கதர்ஜிப்பா.. வெள்ளை வேட்டி என சங்கீதத்துக்குரிய நல்ல தோற்றம். வித்வான் போலிருந்தார். ‘என்னப்பா திடீர்ன்னு என்னை வரசொன்னே’ என்றபடியே உள்ளே வந்தவர் என்னை மேலும் கீழும் பார்த்தார். உக்காருங்கோ என்று சொன்ன என் நண்பன் என்னை அறிமுகப்படுத்தினான். ‘நான் சொன்னேனில்லியோ.. சார்..  என் ப்ரண்டுதான்.. நம்மஊர்காரரு.  இவருக்குத்தான் நான் சொல்லியிருந்தேன். இப்ப நேரா நீங்களே பேசிக்கிங்க’ என்றபடி எழுந்து ‘நா கொஞ்சம் வெளியில போய்ட்டு வர்ரேன்’ என்று எழுந்து வெளியேச்சென்றான். எனக்கு ஒன்று மட்டும் புரிந்தது எனக்கு கிடார் சொல்லிக்கொடுக்கப்போகும் ஆசான் இந்த மாப்ளதான் என்று. அவர் மெதுவாக என்பக்கம் திரும்பி ‘எப்பத்திலிருந்து இந்த ஆசை உங்களுக்கு வந்தது..’என பழைய பல்லவியை ஆரம்பித்தார்.

நானும் மிகப்பொறுமையாக என்கதையனைத்தையும் அவரிடம் கூறினேன். பின்பு சிறிது நேர அமைதிக்குப்பின் அவர் ‘சரி.. கிடார் கத்துக்கறத்துக்கு முன்னாலே நாம நம்ம தயார்படுத்திக்கணும்’ என்றார் ஏதோ நான் 100மீட்டர் ஓட்டப்பந்தயம் ஓடப்போவதுபோல. ‘கிடார் வாசிக்கறத்துக்கு நல்ல விரல்அம்சம்(?) இருக்கணும்.. எங்க உங்க கை விரல்களை காமிங்க’ என்றார்.  நானும் பொறுமையோடு இரண்டு கைகளையும் அவர் முன்னால் நீட்டினேன்.  என் இரு கைகளையும் திருப்பி திருப்பி பார்த்துவிட்டு  ‘ம் அம்சமான விரல்கள்.. கிடார்ல பூந்து(?) விளையாடலாம் போங்கள்’ என எனை பார்த்து புன்னகைத்தார். ‘சரி உங்களுக்கு ஏற்கனவே கிடார் வாசிக்கத்தெரியுமா..’என்றார். ‘தெரியாது’ என்றேன்.  ‘கிடாரை தொட்டுப்பார்த்திருக்கிறீர்களா.. அதன் கம்பிகளை மீட்டியிருக்கிறீர்களா.. என்றார் தொடர்ந்து.  எனக்கு மெல்ல கோபம் வந்தது. ‘இல்லை’ என்றேன் சற்றே வேகத்தோடு. ‘சரி கிடார்தான் கத்துக்குவேன்னு சொல்றீங்களே.. நீங்க ஏன் வயலின் வாசிக்க ஆசைப்படவில்லை’ என்றார். எனக்கு சூடு ஏறியது.  இந்தப்பாவி வேறு வெளியில் சென்றுவிட்டான்.  நான் மெதுவாக என்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு ‘எனக்கு கிடார்தான் பிடிக்கும்…’ அதிலிருந்துதான் நல்லா டொய்ங்குன்னு சத்தம் வற்ரது’ என்றேன்.  என் கண்கள் அறையின் எல்லாமூலையையும் நோட்டமிட்டது. இதற்க்கு மேல் என்னை அவன் ஏதாவது குந்தகமாக கேட்டால் ஏதாவது ஒரு பொருளைவைத்து அவனை ஒரே போடாக போட்டுவிடலாம் என்று நினைத்தேன். ‘மிஸ்டர் உங்களைத்தான்.. உங்களுக்கு எந்த அளவுக்கு இசை அறிவு இருக்குன்னு இப்ப ஒரு டெஸ்ட்..  இசையோட பிதாமகன் யாரு? என்று கேட்கத்துவங்கிய உடனே நான் உண்மையான பிதாமகனாக விக்ரம்போல உக்கிரத்துடன் எழுந்தேன். நான் எழுவதை அவன் எதிர்பார்த்தவன் போல அவனும் எழுந்தான். கையில் அகப்பட்ட ஒரு நாற்காலியை எடுக்க நான் எத்தனித்தபோது கதவு வேகமாக திறந்தது.   

எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.  கதவை திறந்தவள் என் மனைவி.  அவள் கையில் என் மூன்றுவயது மகள்.  அவளுக்குப்பின்னால் என் நண்பன் யாரையோ வேகமாக விளித்துக்கொண்டிருந்தான். வித்வான் என்னெதிரே அமைதியாக புன்னகைத்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தார்.  இப்போது நான் அமைதியானேன். எந்த இருக்கையை எடுத்து அவரை அடிக்க நினைத்தேனோ அந்த இருக்கையிலேயே நான் உட்கார்ந்தேன். என் மனைவி கண்ணீரோடு என்னருகே வந்தாள். உள்ளே நுழைந்த என் நண்பன் வித்வானைப்பார்த்து ‘என்ன டாக்டர் ஆச்சு.. நா வர்றத்துக்குள்ள ஏதாவது அசம்பாவிதம் நடந்துச்சுச்சா’ என்றான். ‘ச்சேச்சே  அப்படியெல்லாம் ஒண்ணும் நடக்கல தாஸ்.. சும்மா பேச்சு கொடுத்துப்பாத்தேன்.. அவ்வளவுதான்..’ என்றார்.  இந்த ஆள் டாக்டரா.. அப்படியென்றால் நான் நினைத்ததுபோல் இவர் கிடார் வித்வான் இல்லயா?.. என் மனைவி இங்கே எப்படி வந்தாள்?.. என் நான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கும்போதே என் மனைவி பேசத்துவங்கினாள். ‘நல்ல உதவி செஞ்சீங்க தாஸ் அண்ணா.. நீங்க காலையிலேய போன் செய்யலைன்னா நா இங்க உடனே வந்திருக்க முடியாது.. ஹம்…யாரோ ஒரு குடுகுடுப்பைக்காரன் இவர் கடயில இருக்கும்போ வந்து ஏதோ காசுகேட்டிருப்பான் போல.. அதுக்கு இவர் காசு இல்லேன்னு சொல்லாம அவன் குடுகுடுப்பையை பிடிங்கி வச்சுகிகிட்டாரு. அன்னையிலிருந்து எந்த மியூசிக் இன்ஸ்ட்ருமன்டைப்பார்த்தாலும் நான் அத கத்துக்கறேன் பேர்வழின்னு கிளம்பிடறார்.  அன்னைக்கு அப்படித்தான் கோவில் திருவிழாவில் எவனோ ஒருத்தன் கிடார்வாசிக்கப்போக அதபாத்துட்டு கிடார் கத்துக்கறேன்னு உங்களைப்பாக்கப்போறேன்னு கிளம்பி  வந்துட்டாரு.  நல்லவேளை என்கிட்ட உங்களபாக்க போறேன்னு சொன்னதுநால நான் உங்களுக்கு முன்னாலேயே போன்ல சொல்லிட்டேன். நீங்களும் நல்லவேளையா நா வர்றத்துக்குள்ள ஒரு டாக்டரையும் ஏற்பாடு பண்ணிட்டு ஹாஸ்பிடல் அட்மிஷனும் வாங்கிட்டீங்க.. இந்த நன்றிய நா மறக்கமாட்டேன்..’ என நிறுத்தாமல் சொல்லிக்கொண்டே போனாள்.  வெளியில் ஏதோ வண்டிவந்து நிற்க்கும் சத்தம் கேட்டது.  எட்டி ஜன்னல் வழியாகப்பார்த்தேன்.  நீளமான ஒரு வெள்ளைநிற ஹாஸ்பிட்டல் வேன். எனக்காகத்தான் போல…

 

பின் குறிப்பு    :      காலையிலேயே ஒருவர் தண்ணியடிக்க பல காரணங்கள் உண்டு.

Advertisements
Published in: on ஏப்ரல் 9, 2010 at 12:47 பிப  Comments (2)  

The URI to TrackBack this entry is: https://ksurendran.wordpress.com/2010/04/09/%e0%ae%87%e0%ae%9a%e0%af%88%e0%ae%95%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%ae%b2%e0%af%88%e0%ae%9e%e0%ae%a9%e0%af%8d-%e0%ae%8e%e0%ae%a9%e0%af%8d%e0%ae%86%e0%ae%9a%e0%af%88%e0%ae%95%e0%ae%b3%e0%ae%be%e0%ae%af%e0%ae%bf/trackback/

RSS feed for comments on this post.

2 பின்னூட்டங்கள்பின்னூட்டமொன்றை இடுக

  1. //ஹம்…யாரோ ஒரு குடுகுடுப்பைக்காரன் இவர் கடயில இருக்கும்போ வந்து ஏதோ காசுகேட்டிருப்பான் போல.. அதுக்கு இவர் காசு இல்லேன்னு சொல்லாம அவன் குடுகுடுப்பையை பிடிங்கி வச்சுகிகிட்டாரு. அன்னையிலிருந்து எந்த மியூசிக் இன்ஸ்ட்ருமன்டைப்பார்த்தாலும் நான் அத கத்துக்கறேன் பேர்வழின்னு கிளம்பிடறார்//

    ஹம்…யாரோ ஒரு இரண்டு மூணு வெட்டி பயலுக((like me) இவர் blog- ல comment போட்டு இருக்காக….நமக்கும் comment போடு வாங்களேன்னு ……………. அன்னையிலிருந்து எந்த jpeg image,News பார்த்தாலும் ப்ளாக் எழுதரேன் பேர்வழின்னு கிளம்பிடறார்…….

    • என்னத்த செய்ய.. நம்ம பலம் அவ்வளவுதான்..


மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

Travel Twosome

உங்களுக்காக...

பேயோன்

@ThePayon ~ twitter.com/thepayon

Welcome to Sramakrishnan

உங்களுக்காக...

Charuonline

உங்களுக்காக...

%d bloggers like this: